Het Kreng

het kreng versie2404.nl carin van leeuwarden het kreng

Vroeger was ik behoorlijk overgewichtig, met op mijn neus een roze bril, een plaat voor mijn kop en boter op mijn hoofd. Een bezoek aan de internist, want diabetes, begon standaard altijd met het wegen en meten. Ik ben in al die jaren als Dikke Diabeet geen centimeter gegroeid in de lengte maar wel in de omvang en werd daarbij ook nog eens zwaarder en zwaarder. Het bewijs-van-onvermogen, van die nieuwe kilo’s, kreeg ik dan zwijgend, en met een verwijtende blik van de doktersassistente, in mijn handen gedrukt met het dringende en dwingende verzoek dit te overhandigen aan de dokter.

In mijn handen werd het altijd een zweterig papiertje want op dat papiertje stond dat ik een luie en dikke en domme en lelijke en vooral onverantwoordelijke diabeet was. De arts keek er naar, moffelde het papiertje diep weg onder in de status, zuchtte eens diep (leek het), wilde iets zeggen, deed dat niet, keek me aan, rommelde in mijn status, zweeg nogmaals en vroeg dan altijd opgewekt hoe het me met me ging. De nieuwe kilo’s werden vakkundig verzwegen maar zwijgend schreeuwde hij me toe dat ik behoorlijk overgewichtig was.

Omdat ik een fantastische roze bril met meekleurende glazen had die automatisch rozer werden bij het verplichte artsenbezoek moffelde ik de gewogen kilo’s altijd vakkundig weg, het liefst onder een dosis Milka-chocola. Tot ik een gastric bypass onderging, de boterberg smolt en daarna werd de roze bril werd afgezet. De plaat voor mijn kop bleek een genetische component te hebben dus die bleef. Een nieuw probleem was echter ontstaan. Wat te doen met Het Kreng? Het Kreng wat ook op de poli in het ziekenhuis stond. Het Kreng wat me, ook na de gastric bypass, twee maal daags vertelde dat ik dan nu wel maat 40 vervolgens maat 38 en uiteindelijk maat 36 had maar wat me nog steeds onaangenaam wist te verrassen als ik ’s ochtends 100 gram zwaarder bleek te wegen dan de avond ervoor. Het Kreng dat daarbij ook nog eens diep in mezelf huisde en me altijd verwijtend toesprak. Het Kreng dat ik jarenlang tevreden wist te houden met repen chocola.

Soms vergat ik Het Kreng. Dan keek ik in de spiegel en was ik blij! Blij met mijn herwonnen zelfvertrouwen. Blij met de spijkerbroek, maat 36. Gewoon blij. Echt blij. Als een kind zo blij. Tot ik de volgende ochtend weer tot de orde werd geroepen door Het Kreng.

SLANK!!

Mijn eerste daad van rebellie vond plaats in hetzelfde ziekenhuis, op dezelfde diabetespoli, bij dezelfde doktersassistente. Nee, ik ging niet op de weegschaal staan. Ze zag toch zo ook wel dat ik slank was. SLANK!! Mijn arts was overgestapt op het elektronisch patiëntendossier en vroeg ook niet meer naar het bewijs-van-onvermogen dus leek het me een win-win situatie. De doktersassistente zuchtte diep en ging mokkend achter haar balie zitten.

Binnen vijf minuten stond ik weer buiten in mijn maat 36. Onderweg keek ik nog even glunderend in de spiegel van het toilet waar een dikke mevrouw zich ondertussen uit het toilet probeerde te wurmen.

Mijn tweede daad van rebellie vond een dag later plaats. Ik werd niet meer blij van Het Kreng dus Het Kreng moest weg {ja ik heb het boek van Marie Kondo gelezen} en kocht een passpiegel.

Hoeveel ik nu weeg? Geen idee, ik weeg mezelf niet meer en laat mezelf ook niet meer wegen, maar als ik in de spiegel kijk dan word ik nog steeds heel blij van mezelf en dus mag ik blijven. De diabetes is weg. Mijn arts is verleden tijd. De roze bril en de boterberg zijn exit. Het kreng is ook exit. En ik ben een blijverdje want tegenwoordig ben ik eindelijk lief voor mezelf. Ik laat me niet meer omlaag halen door een getal op Het Kreng. Ik laat me niet meer omlaag halen voor de statistieken waar geen arts naar kijkt en ik laat me helemaal niet meer omlaag halen door mezelf want ik was best wel een kreng en eigenlijk had ik daar ook helemaal geen weegschaal voor nodig, maar ik had er wel een gastric bypass voor nodig om tot dat besef te komen.

liefs van caat carin van leeuwarden versie 2404