De dood of de gladiolen

de dood of de gladiolen versie2404.nl carin van leeuwarden

Tot voor kort vond ik de lift de beste uitvinding die de mens ooit heeft gedaan. Op een glansrijke tweede plaats gevolgd door de roltrap, op de hielen gezeten door de afstandsbediening. Vervolgens werd alles wat in mijn straatje paste door mij omarmd en tot leitmotiv verheven, dus ook de uitkomst van een onderzoek dat lichaamsbeweging weliswaar goed is maar op de lange termijn geen effect heeft op blijvend gewichtsverlies. Heerlijk toch en lekker makkelijk bovendien.

Alle onderzoeken over het metabolisme van de mens zijn door mij van binnen naar buiten en vice versa uitgeplozen, doorgenomen en tot de mijne gemaakt. Blijf zitten waar je zit en verroer je niet want de mens blijkt nauwelijks geëvolueerd sinds de oertijd en omdat we al eeuwenlang niet meer op jacht hoeven is extra beweging nergens goed voor want daar zijn we niet op gebouwd. Als er al sprake is van een jachtseizoen dan duurt dat hooguit Drie Dwaze Dagen waarbij de oermens in ons naar boven komt is dat in een bekend warenhuis als jachtgebied.

Het liefst zou ik de wintermaanden slapend doorbrengen in een grot. Helaas is daar helaas nog geen onderzoek naar gedaan dus sleep ik mij de winter door zittend op de bank terwijl op mijn schouder mijn betere ik worstelt met het luie kreng in mij om mezelf alsnog toch tot beweging aan te zetten.

Totdat:

Ik een jaar geleden besloot om mijn betere ik eindelijk een kans te gunnen en ik 1x daags van het station naar mijn werk ging wandelen. Dat beviel zo goed dat ik een paar weken later (en kiloos lichter: zie ook de Doetinchem Cohort studie) het tempo ophoogde naar 2x daags. Heen-en-terug en lekker dat ik het vond! Tot ik op een woensdagavond een stap teveel zette en een dag later bij de huisarts een snelcursus medische encyclopedie kreeg. Ik was getroffen nl. door Mortons neuralgie. Ja dat dacht ik dus ook. Mortons neuralgie?

Het gewichtsverlies had me naast een kleinere kledingmaat ook een kleinere schoenmaat opgeleverd, daardoor liep ik ook anders met als pijnlijke gevolg dat ik me, weken later toen de neuralgie verdwenen was, daarna toch maar weer met de bus voor mijn werk liet afzetten. Een gewaarschuwd mens telt voor twee nietwaar.

Het gewicht stabiliseerde, de neuralgie verdween, de kilo’s kwamen via de jojo weer terug en mijn luiere ik leunde weer tevreden achterover maar dat voelde toch niet zo lekker als ik gedacht had. De winter nam een aanvang, X-factor begon en toen ik mij met het verstand op nul overgaf aan de valse noten van toekomstige eendagsvliegen besloot mijn betere ik de aanval frontaal te openen op het luie kreng. Bijna ongemerkt werd het lente en inmiddels heeft het luie kreng het veld moeten ruimen want ik heb de ein-de-lijk knoop doorgehakt, het zoetgevooisde stemmetje van mijn betere ik heeft doel getroffen. Ik ga lopen en dan niet van de bank naar de koelkast maar van A. naar B. met als ultieme doel van Dam tot Dam.

En toch…soms, heeeeeel soms komt het luie kreng weer in me naar boven en zoek ik onbewust naar een plekje om de rest van de winter slapend door te brengen, hoop ik dat het trainingsschema op mijn laptop bij het ontwaken een nachtmerrie blijkt te zijn geweest en vind ik de X-factor een kweekvijver voor jong talent.

Gelukkig gaat zoiets ook weer snel voorbij….

 

Eerder gepubliceerd op valtaf.nl

liefs van caat carin van leeuwarden versie 2404