Dik zijn is een keuze

dik zijn is een keuze versie2404.nl carin van leeuwarden

Het is een heel makkelijke en comfortabele positie. Met overgewicht voldoe je aan ieders verwachting. Natuurlijk eet je taart op verjaardagsvisite, want dat wordt van je verwacht. Natuurlijk laat je het je geen tweede keer zeggen als er een schaal met gevulde koeken langs komt op het werk, want dat wordt van je verwacht. En natuurlijk rol je eens dramatisch met je ogen en zucht je nog eens diep als er weer een poging tot Sonja Bakker mislukt. Niemand die het je verwijt want je hebt overgewicht en overgewicht = zielig!

Je bent te dik en wordt daarom omschreven met termen als morbide obesitas en adipeus en iedereen weet dat dikke mensen….tja, geen zelfregulatie hè. Het laagje vet beschermt ook zo lekker. De kleinerende opmerkingen door de slankere medemens glijden er steeds makkelijker van af en je hoeft ook niet na te denken waarom men zo tegen je doet. Dit is nou eenmaal je lot want te dik! Voor de boze buitenwereld heb je het ook helemaal aan jezelf te danken omdat voor hen ieder pondje door het mondje gaat. Je omarmt elk nieuw dieet dat op de markt komt. Lukt het niet met Sonja Bakker (wat achteraf geen goed dieet blijkt te zijn want jij hebt honger) dan neem je een snuifje Dr. Frank (wat achteraf geen goed dieet blijkt te zijn want jij hebt honger) of probeer je eens iets te minderen met de koolhydraten (wat achteraf geen goed dieet blijkt te zijn want jij hebt honger) en uiteindelijk blijkt dan geen enkel dieet bij jou te werken want jij hebt altijd honger! Daarmee bewijs je voor jezelf dat een dieet volgen voor jou niet weggelegd is want anders zou je het wel volhouden.

De 1,5 dag of 1,5 week of 1,5 maand dat je Dr. (Atkins) (Dr.) Frank of (Sonja) Bakker volgde zorgt natuurlijk ook voor een dramatisch jojo-effect (zeg je zelf) en zo krijg je, je broodnodige bevestiging en laat men je weer een poosje met rust en kan je vervolgens ongestoord en in het volle zicht in de schaal croissantjes duiken in het personeelsrestaurant.

Arme meid!

Naar de dokter gaan vind je toch wel steeds vervelender worden omdat hij elke klacht steeds weer terug weet te brengen tot de essentie van het overgewicht wat je dagelijks mee torst. Dat overgewicht wat je keer op keer meezeult de spreekkamer in.

Hoofdpijn?

Mevrouwtje u moet echt iets aan het overgewicht doen.

Pijn in de knie?

Mevrouwtje u moet echt iets aan het overgewicht doen.

Een kinderwens?

Mevrouwtje u moet echt iets aan het overgewicht doen.

Ergens van binnen, diep weggestopt in het vet weet je dat jouw huisarts gelijk heeft en op datzelfde moment besluit jij jezelf uit te roepen tot emotie-eter (oh, zo handig om de oorzaak buiten jezelf te leggen) en dat betekent dat je er vanaf dat moment echt helemaal niets meer aan kan doen. Jij vindt nu eenmaal dat niemand aardig tegen je doet en daarom vlucht jij in de chocola, gevulde koeken, negerzoenen, puddingbroodjes enz. Jij bent nu aan het emotie-eten!

Arme meid!

Je leven speelt zich uiteindelijk in een heerlijk comfortabel ritme af. Je weet wel dat er iets aan het overgewicht moet gebeuren maar dan moet je ook aan jezelf werken en dat is nou net een brug te ver voor een emotie-eter. Voor jezelf begin je al lang niet meer aan een dieet, het is meer voor je omgeving dat je luidkeels verkondigt om er nu echt-echt-echt iets aan te gaan doen. Vervolgens steek je theatraal een snoeptomaatje van AH to Go in je mond. In je la ligt echter standaard een pak gevulde koeken, die bewaar je voor het volgende moment van hooglopende emoties, vaak 10 minuten na het laatste tomaatje.

Dat je na 1,5 week lijnen besluit dat het je niet lukt, als je jezelf terug vind op de bank met een zak chips in je handen doet verder voor jou niet zo ter zake, je hebt het tenminste geprobeerd en dat durft de omgeving inmiddels niet meer te ontkennen. Je zucht vervolgens weer eens diep. Rolt weer dramatisch met je ogen. Huilt weer eens lekker uit bij vriendinnen en collega’s en besluit jezelf te verwennen met een tweede gevulde koek die iemand je troostend aanbied. Ha! Die had je wel verdiend! Dat mensen zich ongemakkelijk bij je gaan voelen vanwege alle dramatiek die om je heen hangt. Soit! Met je vriendinnen trek je regelmatig een Kwekkeboom kroket uit de muur om met de mond vol te mopperen op je man die ook al zo gemeen tegen je doet. Hij heeft het gepresteerd om jou te vragen wanneer je eens iets aan je overgewicht gaat doen! De bruut! Hoe durft hij jou zo te beledigen! Het zijn maar 30 kilo die je extra mee torst en hij is er toch ook niet bepaald leuker op geworden tijdens het huwelijk. Het zijn toch de emoties waardoor jij zoveel eet? Dat hoort hij te weten en daar moet hij eens rekening mee houden. Hij moet je gewoon met rust laten. Net als iedereen je uiteindelijk met rust moet laten. Het is de sfeer op het werk, de sfeer in de familie, de sfeer thuis, de aanbiedingen bij Albert Heijn en het verlies van Feyenoord. Jij kan he-le-maal niets aan dat overgewicht doen!!!!

En zo hou je jezelf uiteindelijk al jarenlang voor de gek. En achteraf besef je wel degelijk dat het een warm bad is waarin je met dat overgewicht in ligt. Je hoeft nergens aan te werken want alles wordt gesmoord onder een dikke laag gevulde koeken. Om anderen te straffen straf jij jezelf. Moeten ze maar niet tegen je zeggen dat overgewicht schadelijk is voor de gezondheid. De media bevestigt doorlopend hoe jij over jezelf moet denken en het staat zo vaak zwart op wit in de Viva, Flair, Margriet, Libelle, Cosmopolitan en Grazia dat je alle clichés uiteindelijk zelf bent gaan
geloven.

Niemand die je serieus neemt en jij neemt jezelf wel het minst serieus.

Tot je uiteindelijk besluit jezelf eens goed aan te kijken in de spiegel om je overgewicht onder ogen te zien en eindelijk eens te kiezen voor jezelf.

Tot dat moment is aangebroken is Dik Zijn Een Keuze!

Eerder gepubliceerd op valtaf.nl

liefs van caat carin van leeuwarden versie 2404