Het kreng

op de weegschaal versie2404.nl carin van leeuwarden

Ik was niet dertig keer per dag mijn handen. Ik vraag niet halverwege Amsterdam-Parijs of De Echtgenoot het gas heeft uitgedaan. Ik voel niet tien keer aan de deur of deze echt dicht is. Ik loop op vrijdag de 13e zonder problemen onder een ladder door en ik hou van alle katten, ook van de zwarte.

Ik kan van mezelf dus wel zeggen dat ik redelijk normaal functioneer. Maar als ik een weegschaal in mijn omgeving bespeur treedt alarmfase drie in werking. Ik hoor stemmen in mijn hoofd die zeggen ‘hoeveel zal het zijn? Doe maar, toe maar!’ en een vreemd paniekerig gevoel grijpt me bij mijn lurven. Onrust neemt bezit van me want van die weegschaal hangt alles af.

Echt?

Natuurlijk niet, maar dat denk ik dus wel bij alarmfase drie. Alle redelijkheid lijkt verdwenen en alle goede voornemens verdwijnen als sneeuw voor de zon. Eén keer per week wegen zou mijn standaard moeten zijn maar zo werkt het niet want die weegschaal werkt op mij als een rode lap op een stier, als een appel op Eva. Ik moet en zal, en wel nu meteen! Het is een vaag gevoel dat optreedt als ik ’s ochtends mijn mand uit kruip en ’s avonds mijn mand weer opzoek. Een gevoel dat in mijn nek omhoog kruipt tot het onder mijn haargrens gaat kriebelen en jeuken. Een mentale jeuk. Van onder de kast piekt mijn weegschaal, ook wel Het Kreng genoemd, in mijn ooghoek en tot nu toe wint Het Kreng altijd. Ik moet er gewoon op gaan staan. Er is geen kruid tegen op gewassen en het resultaat is altijd hetzelfde. Euforisch bij 50 gram eraf en dag totaal verpest bij 50 gram erbij. Totaal gestoord dus.

Een paar maanden geleden was ik Het Kreng beu (eigenlijk was ik natuurlijk voornamelijk mijn stupide gedrag zat). Ik gooide de weegschaal in een container, voelde me heel even gewichtsloos en een dag later had ik spijt als haren op mijn hoofd en heb er zelfs even aan gedacht om die container in te duiken om ‘m te redden. Zeven dagen later had ik een nieuw Kreng in huis. Hetzelfde merk. Hetzelfde typenummer. En twee kilo erbij. zeven dagen mindfulness en zonder weegschaal had resultaat maar niet het resultaat wat ik voor ogen had.

Ik heb me voorgenomen mijn gekte voorlopig maar te laten voor wat het is. Zie ik een weegschaal dan raken mijn circuits gewoon overbelast en wil ik nou eenmaal cijfertjes zien, het liefst cijfers die aflopen. Er zal echter een moment komen dat ik de goddelijke 65 heb bereikt en tot dat moment ‘gun’ ik mezelf mijn kleine neurose. Tot dan geloof ik heilig in mijn Inventum PW890BG.

Bij 65 kilo gaat Het Kreng eruit en ga ik iets nuttigs doen: alles rechtzetten in mijn keukenkastjes bijvoorbeeld.

Eerder gepubliceerd op valtaf.nl

liefs van caat carin van leeuwarden versie 2404