Een vreetbui of niet?

vreetbui herson-rodriguez versie2404.nl carin van leeuwarden

Wat voorafging: 1 banketstaaf, 2 gebakjes, 1 zak pepernoten en 2 puddingbroodjes, die uiteraard niet vanzelf in mijn keukenkastje zijn gematerialiseerd. Aangeschaft voor en door mijzelf.

Morgen schuif ik met mijn grote teen gewoon de weegschaal een stukje verder onder de kast en ik hoor iemand al mompelen ‘o jee een vreetbui’ vreetbui? hoezo vreetbui?

Wikipedia omschrijft de vreetbui als volgt: Een vreetbui is een moment waarop mensen een grote behoefte hebben aan eten en vervolgt met: zie ook: Eetstoornis, Eetbuienstoornis, Boulimia nervosa, Eetverslaving.

Kortom leg het dwangbuisje maar klaar want wie eens trek heeft in banketstaaf, gebakjes, pepernoten en puddingbroodjes verkeert daarmee blijkbaar in goed en gemankeerd gezelschap! Een roker die stopt met roken heeft het stukken makkelijker. Wie op maandag stopt met roken kan vijf minuten later zeggen dat hij/zij niet rookt. Daarnaast is roken niet iets wat het lijf van nature nodig heeft, okee het is behoorlijk verslavend maar roken an sich behoort niet tot de basisbehoeftes om lichamelijk goed te kunnen functioneren. Wie gaat afvallen kan niet stoppen met eten. Je kan er natuurlijk wel een politiek doel aan vastknopen maar dan heet het een hongerstaking en daarmee wil Dr. Frank niet geassocieerd worden.

Afvallen doe je door minder te eten, meer te bewegen en je vooral niet te denken aan banketstaven, gebakjes, pepernoten, kerstkransjes of puddingbroodjes. Sommigen gebruiken afvallen ook als een soort van penitentie. Bijna een strafexercitie met de weegschaal als grootinquisiteur van het grote Falen na een vreetbui. Bij afvallen is het echter onvermijdelijk (om Wikipedia te quoten) dat er momenten zijn dat er een grote behoefte is aan eten.

In mijn geval begint die behoefte eigenlijk al op het moment dat mijn wekker gaat en zo’n zes keer per dag geef ik zeer beschaafd gehoor aan die natuurlijke behoefte terwijl ik volgens Wikipedia eigenlijk gewoon een vreetbui heb. Een aanrader: witte chocoladepaste op een Cracotje zoooo lekker!

Er zijn die-hards onder ons die het zichzelf dus ontzettend moeilijk weten te maken en zich van alles ontzeggen. Die een bos radijsjes tot zich nemen als de behoefte op hun maagwand klopt. Die zich zich strak aan het plan van Sonja Bakker houden en proberen de behoefte te smoren in eierkoeken Die een exorcist in huis hebben gehaald om de koolhydraten te verdrijven of die 4 liter water per dag drinken en daarmee proberen de behoefte te verdrinken. Daarmee oogsten ze echter wel bewonderende blikken van collega’s, gezinsleden, familie, vrienden en buddy’s want wilskracht (ook als die wilskracht heel onnozel blijkt) oogst bewondering. Drie kilo eraf in één week, geen hongerstaking, fantaaaaaaastisch.

Fantaaaaaaastisch.

Soms komt het echter tot een zelfbenoemde vreetbui en dan kan het gaan om één patatje, drie Maria biscuitjes, een Milky Way en soms……pure horror…soms gaat het dan om het nuttigen van één glaasje rode wijn op een verjaardag met een handje noten erbij. Ook dat oogst weer bewondering van iedereen die met deze subjectieve vreetbuien wordt geconfronteerd, zoveel eerlijkheid hè. Er wordt dan wat halfslachtig gereageerd met ‘volgende keer beter’……’gewoon doorgaan’…..’je kan het’…..’ik geloof in jou’…..of ‘ik hoop dat de wind in je rug mag blazen zodat je makkelijker vooruit komt’.

Huh?

Dan krijgt de definitie van Wikipedia (zie onder: Boulimia nervosa) plots betekenis, de drie Maria-biscuitjes braak je bijna vanzelf weer uit als iemand dat laatste in je Dagboekje pent.

Ik hoop dat de wind in je rug mag blazen zodat je makkelijker vooruit komt.

Ik snap ‘m nl. nog steeds niet.

Ik heb dus nog nooit een vreetbui gehad (wel volgens de Wikipedia uitleg want ik heb dagelijks een grote behoefte aan eten) en zal ook nooit een echte vreetbui krijgen. En hoe zit het dan met die salmiakballen, Bosse bollen en Turkse pizza’s? En de banketstaaf, chocoladeletter en roomboter-amandelkoekjes? Ja. Die waren allemachtig lekker en ik heb er van genoten en dat schrijf ik dan weer in mijn Dagboekje en die extra kilo? Soit! Vocht of zo.

Ik heb mijn disfunctionele kijk op voedsel begin dit jaar overgedragen op mijn vriendin Saskia. Saskia die niet aardig is voor zichzelf, Saskia die blijft proberen om die door Dr. Frank beloofde 3 kilo per week af te vallen en zich zelf daarmee tot een culinaire masochist heeft gemaakt. Saskia die een week later vasthoudt aan het eierkoekdoctrine, opgelegd door Sonja B. Saskia die dan bijna gillend naar een snackbar rent om daar een zak patat met mayonaise te scoren en een dag later bij mij in de biechtstoel zit. Vol berouw om die vreetbui en mijn zalvende: Ik hoop dat de wind in je rug mag blazen zodat je makkelijker vooruit komt, aanhoort en voor straf de trap in plaats van de lift naar de 6e verdieping neemt, een zelfopgelegde straf. Want ergens je schouders over ophalen hoort blijkbaar niet als je aan het lijnen bent.

Voor een echte vreetbui had Saskia 11 zakken patat incl. mayonaise moeten eten en dan had de weegschaal heel terecht 1 kilo extra aangegeven. Voor een echte vreetbui moet iemand 318 Maria biscuitjes eten voor die kilo extra.

Geef de echte vreetbui dus terug aan diegenen die zich er echt aan bezondigen, en er ook echt last van hebben en ondersteun hen met hun strijd tegen Boulimia of andere eetstoornis. Wie eten weet te waarderen, een gezonde dosis verstand heeft, tevreden is met minder dan 3 kilo gewichtsverlies per week, die kan gewoon geen vreetbui krijgen. Je kan het een vreetbui noemen maar het is het dus gewoon echt niet en iedereen die het eten van een zak patat, een Liga Fruitkick of vier kerstkransjes een vreetbui noemt en zich een dag later wentelt in een schuldgevoel hengelt naar verkeerde aandacht. Iedereen die koketteert met een vreetbui verdient een reactie als; Ik hoop dat de wind in je rug mag blazen zodat je makkelijker vooruit komt, want die snapt de definitie van een echte vreetbui niet.

Volgens de Wiktionary is de definitie van vreten: • het nuttigen van voedsel op een meestal onbeleefde wijze.

Nee dan Anne, mijn andere goede vriendin, Anne is 150 kilo en een waanzinnig leuk en tof mens. Alleen denkt Anne daar zelf anders over. Anne duikt ’s nachts de koelkast in om daar te beginnen met een open pot bruine bonen. Die lepelt ze dan koud naar binnen. En het pak kaas wat ernaast ligt gaat er achteraan. Zo begint ze te vreten………en dat is dus een echte vreetbui!

Eerder gepubliceerd op valtaf.nl

liefs van caat carin van leeuwarden versie 2404