Hoe Caat verdween van Facebook

featured image hoe caat verdween van facebook william-iven-19844-unsplash versie2404.nl carin van leeuwarden

Het is ruim 216 uur dat ik van Facebook verdween. 217 uur geleden bekeek ik mijn tijdlijn nog heel enthousiast en dat was zo’n 225 uur geleden ook het laatste wat ik deed voordat ik ging slapen. Ongeveer 220 uur geleden werd ik toevallig wakker, mijn nieuwsgierigheid won het van mijn slaap en ik wist om drie uur ’s nachts niet meer hoe ik in slaap moest vallen maar was toen wel volledig op de hoogte van wat er op dat moment gaande was op Facebook.

Facebook werd een automatisme. Net zoiets als tanden poetsen of kijken of het buiten regent. Even de iPad of Iphone pakken om te kijken of er nog iets gebeurde. Niet lekker rustig onderuit op de bank met een boek, The Killing via een stream bekijken of een kop thee {peinzend turend in de verte} drinken en dan genieten van de kleine simpele dingen des levens. Ik zat namelijk op Facebook of andere social media met mijn blik op oneindig en ook wel turend in de verte maar dan naar een scherm. Dat leek in het prille begin nog wel hip en meeslepend. Tot ik de mogelijkheid kreeg om te kijken hoe lang ik eigenlijk online was en dat was schrikken!  Alsof ik meedeed met de ice bucket challenge terwijl ik vergeten was anderen te nomineren.

In een jaar tijd bleek ik een half jaar doorgebracht op Facebook! Het leek echt veel korter, echt! In dat jaar had ik ook nauwelijks tijd gehad om iets leuk te ondernemen in La Dolce Vita. Geen terrasjes gepakt. Niet één patatje Voetboog in Amsterdam gegeten. Geen enkele foto gemaakt want te druk. Inderdaad. TE Druk. Met asociaal bezig zijn op social media!

Zoveel plannen, zoveel wensen, zoveel dromen, zoveel te doen en ik zat op Facebook te kijken hoe de ene facebookvriend alleen nog maar kon communiceren in sluitertijden. Hoe de andere facebookvriend alleen nog maar bezig was met zijn kleinkinderen en hij daar zo trots op was dat het leek alsof hij die zelf had verwekt. Hoe een facebookvriendin, die beweerde niet zoveel op Facebook zitten, alleen nog maar via Facebook te bereiken was. Hoe ik verplicht werd om te vertellen welke kleur mijn BH was want borstkanker als levensstijl deed z’n intrede, hoe ik verplicht werd om mijn profielfoto te veranderen want kinderkanker was ook heel erg. Hoe ik steeds meer verplichtingen leek te hebben, want ik zat op  Facebook.

Tot ik Facebook verwijderde.

Facebook is eigenlijk een feestje waar iedereen door elkaar praat en toen ik zelf meende iets interessants te vertellen luisterde niemand. En eigenlijk had ik ook niets meer te vertellen want ik had het te druk met Facebook.

Kom ik ga eens verder lezen in mijn boek, met een kop thee.

Wat een rust.

liefs van caat carin van leeuwarden versie 2404