multitasken

featured image multitasken andrew-neel-218073-unsplash versie2404.nl carin van leeuwarden

Volgens Wikipedia is multitasken het uitvoeren van meerdere handelingen of processen op hetzelfde moment. Het is een mooi woord voor ‘alle ballen tegelijk in de lucht houden’ iets waar ikzelf jarenlang behoorlijk bedreven in dacht te zijn want ik ben een vrouw en vrouwen zijn (lees: moeten) alle ballen tegelijk in de lucht houden simpelweg omdat we vrouw zijn en denken dat dit van ons wordt verwacht. Zijn wij niet de spil van Het Gezin, de assistente van de overspannen arts, de buurvrouw die altijd klaar staat voor een ander? Ja toch?

Echt?

Multitasken is niets anders dan je nodeloos opzadelen met de stress die eigenlijk voor een ander bestemd is. Op kantoor wordt daar gretig misbruik van gemaakt door collega’s die wel om half vijf naar huis gaan terwijl jij jezelf op dat moment afvraagt waarom je ‘ja’ zei tegen een klus die eigenlijk voor je collega bestemd was. Omdat je het zoveel beter ‘kunt’ dan je collega, of zoiets, en omdat je vooral niet oncollegiaal genoemd wil worden want stel je voor!!

Ook in Het Gezin komt het regelmatig voor dat jij het zoveel beter kan dan je echtgenoot want hij heeft er echt geen verstand van. En waarom zou hij ook, jij kan het toch allemaal beter, sneller, en ook nog eens verstandiger en stel je voor dat Hij je niet lief en aardig meer vindt omdat JIJ na een drukke werkweek ook wel eens even rustig een boek wil lezen. Iemand die zegt dat je zo goed kan multitasken zegt eigenlijk niets anders dan dat je dom genoeg bent om je te laten manipuleren.

Jarenlang hield ik dus ook alle ballen in de lucht. Op kantoor en thuis. Zelf had ik helemaal niet in de gaten dat ik ’s avonds compleet in elkaar stortte door een overload aan prikkels. Prikkels? Ik ben een vrouw en ik kan multitasken!!! En verdomd, ik was daar nog een partijtje trots op ook. Natuurlijk nam ik met mijn jas aan nog even de telefoon aan en dat mijn collega’s dan al in de trein naar huis zaten bewees voor mij alleen maar dat zij ‘geen hart voor de zaak hadden’. Wat naïef. Dat mijn liefhebbende echtgenoot wel op zondagmorgen achter zijn koffie in de tuin van de prille voorjaarszon kon genieten terwijl ik dan nog even mijn werkmail checkte, een vergadering voorbereidde of een taart in de oven schoof sterkte me alleen maar in mijn overtuiging dat ik het allemaal goed voor elkaar had.

Waarom was ik op maandagmorgen eigenlijk altijd verbaasd waar mijn collega’s alle tijd vandaan haalde om in het weekend te genieten van cultuur of van diezelfde zon? De zon die ik dat weekend niet had gezien? Tja, wat moest ik daar nou eigenlijk van denken. Ik had de rest van hetzelfde weekend uitgeteld op de bank gelegen omdat ik zo moe was na het checken van de mail, het voorbereiden van de vergadering en het bakken van overheerlijke taarten voor de duurbetaalde, en altijd uitgehongerde, managers op mijn werk.

En plots was de maat vol en liep de emmer over. Niet overspannen. Geen burn-out. Geen enkele aardverschuiving in mijn persoonlijke leven. Er waren geen schellen die van mijn ogen vielen. Niets ernstigs. Misschien regende het op dat moment terwijl ik net op dat moment in de tuin wilde genieten van een kop thee. Misschien ook niet. Opeens kwam het besef gewoon.

Eureka!

Dan maar niet lief, dan maar niet aardig, dan maar niet collegiaal.
Ik ben een vrouw die niet multitasken.

Gaat de telefoon na werktijd? Is er een brief geadresseerd aan Hem? Een taart bakken? Ik lust potjandorie niet eens hazelnoottaart!!! En NEE is ook een antwoord, zo is het maar net.

liefs van caat carin van leeuwarden versie 2404